cykl Kobietki
Weronika Borgosz
Malarstwo Weroniki Borgosz obejmuje zasadzie dwa, klasyczne tematy: portret i martwą naturę. Jednak tym, co szczególne w jej obrazach, to sposób przedstawiania, nadający tym „konkretnym” tematom eteryczności, delikatności, świetlistości. Wyciszone, lecz ciepłe kolory, jakby przymglone, stonowane, rozbielone i kształty, które niemal giną w tłach. A te są najczęściej jasne, neutralne, monochromatyczne. Gdzieniegdzie tylko plama lub linia z intensywną czernią. Jakby szkicowo znacząc to, co najważniejsze: linię oka, rysunek ust, zarys kształtu butelki czy czajnika. Ta malarska subtelność być może wiele zawdzięcza technice, bardzo klasycznej i dziś już rzadko używanej- temperze żółtkowej.
W portretach, których bohaterkami są przede wszystkim dziewczynki i młode kobiety oraz autoportretach, najwyraźniej chyba ujawnia się styl Weroniki: delikatność, subtelność, czystość, świetny rysunek. Dziewczęcość, dziecięcość, coś jeszcze niedojrzałego, ale pięknego, czystego. Temat, który współbrzmi ze stroną formalną obrazów.
Martwe natury Weroniki Borgosz to uroda prostych rzeczy: stół, obrus, naczynia. Bliskie i znajome. Piękna codzienność. Ciche piękno prostoty. Niektóre mają coś z przyjemnej elegancji Matisse’a, inne - geometryczną powściągliwość purystów.
Malarstwo Weroniki Borgosz charakteryzuje szczególny minimalizm. Nic nie jest tu w nadmiarze, nie ma niczego zbędnego. Wszystko dobrze ułożone, wybrane, ustawione. To subtelna opowieść o tym, co cieszyć może nasze oczy.
