Monika Osiecka
Zanim zaczęła studiować rzeźbę, skończyła orientalistykę i italianistykę. Początkowo rzeźbiła wyłącznie obiekty abstrakcyjne, jednak z czasem uprzytomniła sobie, jak pięknym i niewyczerpanym tematem potrafi być ludzkie ciało. Temat cielesności okazał się również drogą do poznania siebie - w tym przypadku do nawiązania kontaktu ze swoją „kobiecością”.
Obecnie uprawia tematykę zarówno abstrakcyjną, jak i figuratywną. Latem pracuje w alabastrze, którego bryły regularnie przywozi z Włoch. Obrabia je pod gołym niebem, wydobywając z kamienia ukryte, nawiązujące do natury kształty. Zimą wykonuje odlewy z brązu. Jej sztuka pod względem cielesnej ekspresji i erotyzmu budzi skojarzenia z rzeźbami Rodina czy Aliny Szapocznikow, ale odsyła zarazem do estetyki klasycznej, jej czystej i syntetycznej formy. Artystka poszukuje piękna, które przetrwa mijające mody.
